1986 kışında New York'un altındaki Morlock tünellerinde bir katliam başladı. Emri veren adam henüz sahneye çıkmamıştı. Adı yalnızca bir telepatın zihninden sızdı: Sinister.1

Bu isim X-Men evreninde gürültülü bir dövüşçü gibi değil, sabırlı bir bilimci gibi durur. Kan alır, hücre saklar, soy ağacını denkleme çevirir. Yüz yıl bekleyebilir. Tehlikesi de oradan gelir.

Bu yazıda neler var?

Gölgeden çıkan bilimci

Chris Claremont ve Marc Silvestri'nin Uncanny X-Men serisinde Mister Sinister, önce Marauders adlı bir suikast ekibinin patronu olarak anıldı. Tam görünüşü 1987'de, iki yüz yirmi bir numarada geldi. O sırada okur onu zaten tanıyordu: tünellerdeki katliamın arkasındaki isim. Sahneye geç gelmesi rastlantı değildi. Karakter, gölgede iş gören bir zihin olarak yazıldı.2

IGN onu tüm zamanların çizgi roman kötülerinde yirmi dokuzuncu sıraya koydu. Bu sıralama yumruk gücünden gelmez. Sinister'ın asıl silahı, insanı ve mutanti veriye çevirmesidir. Bir düelloyu kaybedebilir; arşivi kaybetmez. Arşiv varsa, yeni bir beden de vardır.

Claremont başlangıçta onu başka türlü tasarlamıştı: yetimhanede yaşayan, bedeni çocuk kalan ama zihni yaşlanan bir varlık. O fikir sayfalara tam oturmadan yazar ayrıldı. Yerine 1996'da gelen Viktoryen bilimci kökeni kaldı. Okur bugün Sinister deyince kırmızı elmaslı alın ve laboratuvarı hatırlar; o erken çocuk imgesi arka planda kaldı.

1859'dan 2019'a Mister Sinister yayın çizelgesi
Darwin'den Mutant Katliamı'na, Viktoryen kökenden Krakoa gen bankasına: aynı saplantının yayın izi.

Londra'da Darwin'in gölgesi

1996'da Peter Milligan'ın The Further Adventures of Cyclops and Phoenix mini dizisi kökeni netleştirdi. Nathaniel Essex, on dokuzuncu yüzyıl Londra'sında bir biyologdu. Charles Darwin'in çağdaşı gibi düşünüyor, evrimin yönünü kendi eliyle hızlandırmak istiyordu. Bebek oğlunun hastalığı onu daha da sertleştirdi. Bilimin ahlakın üstünde olduğunu savundu. Kraliyet Cemiyeti onu dışladı. O da dışlanmayı, doğru yolda olduğunun kanıtı saydı.3

Essex, laboratuvarında sınır tanımayan deneyler yaptı. Sokaktan adam toplattı, insan bedenini deneme tahtası saydı. Eşi Rebecca gerçeği görünce onu lanetledi. Son nefeste ona "sinister" dedi: uğursuz, kötülük kokan. Apocalypse adlı kadim mutant, Celestial teknolojisiyle Essex'i yaşlanmayan bir bedene çevirdi. Essex eski adını bıraktı. Yeni adı, eşinin lanetiydi.

Charles Darwin'in otururken çekilmiş portresi
Charles Darwin, Essex'in saplantısının tarihsel aynası. Fotoğraf: Julia Margaret Cameron çevresi / Wikimedia Commons (kamu malı).

Bu köken bir bilimkurgu fantezisidir. Ama dayandığı tarihsel gerilim gerçektir. Darwin'in evrim kuramı, kendi çağında hem aydınlanmayı hem de "üstün ırk" hayallerini besledi. Sinister, o ikinci yolun çizgi roman abartısıdır: ölçümü ahlakın yerine koyan bilimci.

Neden Summers ve Grey?

Sinister'ın uzun oyunu Scott Summers ile Jean Grey soyuna kilitlenir. İkisinin DNA'sının birleşiminden, Apocalypse'i öldürebilecek güce yakın bir mutant çıkabileceğine inanır. Jean Grey'den alınan hücrelerle Madelyne Pryor adlı klonu üretir. Scott ile Madelyne'in çocuğu Nathan, ileride Cable adıyla döner. Yani Sinister'ın en büyük "başarısı" bir aileyi laboratuvar notuna çevirmesidir.4

1986 Mutant Katliamı'nda Morlock topluluğunu yok ettirmesinin gerekçesi de aynı mantıktadır. Gen havuzuna karışmalarını istemez. Bazı Morlock'larda kendi deney izlerini görünce öfkelenir: imzasız kopya. Katliam, bir öfke patlaması gibi okunur ama aslında bir saflaştırma fantezisidir.

Scott'ın çocukluğuna da uzanır. Nebraska'daki yetimhanenin altında laboratuvar vardır. Optik ışınları kontrol altına almak için yakut kuvars lens fikri orada filizlenir. Sinister bazen koruyucu gibi davranır, bazen hırsız. Koruduğu şey aslında çocuk değil, kendi denkleminin parçasıdır.

DNA çift sarmal yapısının şematik çizimi
Sinister'ın silahı kostüm değil, genetik arşiv. Şema: Wikimedia Commons / DNA Structure (CC BY-SA).

Tehlike: klon, banka, sabır

Sinister'ı tehlikeli yapan üç şey üst üste biner. Birincisi klonlama. Öldüğü sanıldığında geride kemik kalır; sonra yeni bir bedenle döner. Ada laboratuvarlarını kendi klonlarıyla doldurur. İkincisi gen bankası. Yüzyıllarca toplanmış mutant DNA'sı, Krakoa döneminde diriltme protokollerinin hammaddesi olur. Üçüncüsü sabır. O, anlık intikam peşinde koşmaz; soy ağacını bekler.5

Krakoa çağında Xavier ve Magneto ona kapıyı açtığında ironi tamamlanır. Mutant ulusu, diriltmek için onun arşivine muhtaçtır. Sessiz Konsey'de otururken bile kendi kimera deneylerini sürdürür. Daha sonra anlatılan dört Essex klonu hikâyesi, tek bir "kötü bilimci" yerine bir yöntem ailesi gösterir: aynı saplantının farklı yolları. Biri mutant genetiğine, biri insan ötesi makineye, biri uzaya, biri büyüye kayar. Hepsi aynı Essex iddiasını taşır: ben orijinalim.

Mister Sinister, X-Men'in en gürültülü kötüsü değildir. En sabırlısıdır. Viktoryen bir laboratuvar hayaliyle başlar, DNA bankasıyla sürer, klonla ölümü erteleyerek devam eder. Onu tehlikeli kılan şey süper güç listesi değil. Bilimi ahlaktan ayırıp insanı yalnızca veri saymasıdır. Bu fantezi, gerçek dünyadaki genetik tartışmaların abartılmış aynasıdır: güç arttıkça, sınır sorusu da büyür.

Dipnotlar ve Kaynaklar

  1. Claremont, C. & Romita Jr., J. (1986). The Uncanny X-Men #210-#213. Marvel Comics. "Mutant Massacre" olay örgüsü; Sinister adı Psylocke'un Sabretooth zihin taramasında sızar.
  2. Claremont, C. & Silvestri, M. (1987). The Uncanny X-Men #221. Marvel Comics. Mister Sinister'ın ilk tam görünüşü. Marvel resmi özet: Webber, T. (2022). "Meet Mister Sinister, the X-Men's Clone-Creating Nemesis", Marvel.com.
  3. Milligan, P. & Leon, J.P. (1996). The Further Adventures of Cyclops and Phoenix #1–4. Marvel Comics. Nathaniel Essex'in Viktoryen kökeni, Rebecca'nın laneti ve Apocalypse dönüşümü.
  4. Claremont, C. & Smith, P. (1983). The Uncanny X-Men #168; Simonson, L. & Simonson, W. (1989). X-Factor #38–39. Madelyne Pryor klonu, Nathan Summers (Cable) ve Inferno çatışması.
  5. Hickman, J. & Silva, R.B. (2019). Powers of X #4; Hickman, J. & Larraz, P. (2019). House of X #6. Sinister'ın gen bankasının Krakoa diriltme protokollerindeki rolü ve Sessiz Konsey üyeliği. Ayrıca Gillen, K. (2022–2023). Immortal X-Men / Sins of Sinister: Essex klonları (Stasis, Orbis Stellaris, Mother Righteous).

Bu yazı çizgi roman tarihi ve popüler kültür üzerine bir incelemedir; tıbbi veya genetik tavsiye değildir.

Kategoriler ve Etiketler
Bilim mister sinister x-men genetik klonlama darwin çizgi roman
Bu yazıyı paylaş
kafa1milyon

kafa1milyon

Meraklı bir kafa. Bilimsel makaleleri, arşiv belgelerini ve saha notlarını okuyup gündelik dile çeviriyor; bilinmeyeni bilinmiyor diye yazmaktan çekinmiyor.